Springplank naar Coruña

Posted on

Oorspronkelijk wilde ik oversteken van Falmouth naar La Coruña. Dat kost ruim vier dagen en wachten op het juiste weer. Na de eerste ervaringen met oversteken die langer dan 24 uur duren leek mij dat nogal zwaar. Daarom heb ik gekozen voor oversteken vanuit Brest. Dan kost het nog twee dagen. Het werd uiteindelijk niet Brest, maar Camaret-sur-Mere. Dat voorkomt de afstand om de baai van Brest in en uit te varen.

Ik ben nog nooit in Bretagne geweest met een zeilboot. Het is qua kust een fantastisch landschap. Bergen die door God in zee zijn geplant. Bretagne is bezaaid met vuurtorens en bakens die je laten weten waar je veilig kunt varen.  Misschien maakt dat de Bretonse mensen gereserveerd, maar toch vriendelijk. Bij een wandeling over de heuvels bij L’Aber Wrac’h begon het onverwacht te regenen. Ik ging onder een boom staan langs de weg. Na vijf minuten stopt er een auto die vraagt of ik een lift wil. De chauffeur is bezig om hier een huis te bouwen, maar woont nog in Brest. In plaats van naar Brest brengt hij mij terug naar de haven.

De huizen rondom de baai in L’Aber Wrac’h zijn vaak dure tweede huizen van mensen uit o.a. Parijs. De gemeente heeft volgens mij gevoel voor humor. Op weg naar de supermarkt, kom ik een straatje tegen wat ‘Petit Paris’ heet.

Oversteken van de Golf van Biskaje blijkt vooral op uithoudingsvermogen aan te komen vanwege gebrek aan slaap. Voordeel van oversteken vanuit Bretagne is dat er geen scheepvaart of visserij is. Dat maakt dat ik een aantal keren 45’ kan slapen.

Communicatie

Posted on

Dit is een hele simpele website. Het lijkt erop dat het alleen een blog is, maar er is iets meer. Het menu valt niet zo op. De drie horizontale streepjes rechtsboven openen een menu. Daar kun je mijn vaarplan zien en hoe het varen vordert. Bij ‘Contact’ kun je je abonneren op een wekelijkse attentie mail. Die wordt verstuurd als ik tenminste in de afgelopen week een of meer blogs heb geschreven.

Getijden, stroming en een passagier

Posted on

Een van de moeilijkheden van het Kanaal oversteken is dat het een ingewikkeld vaargebied is. Het Kanaal of La Manche zoals de Fransen zeggen, wordt vanuit de Atlantische Oceaan richting Dover en Calais steeds smaller. De vloed die het Kanaal in stroomt loopt zo vast in steeds minder ruimte. Dat betekent dat als het water niet horizontaal kan stromen het verticaal gaat. Bij Scheveningen is het verschil in hoogte tussen eb en vloed ongeveer 2,5 m. Waar ik nu ben is dat verschil 11 m. Dat betekent dat de stroomsnelheid bij sommige punten, zoals de Kanaal eilanden, oploopt tot 3,5 zeemijl. Stella gaat, als ik gas geef 6,5 mijl. Bij tegenstroom en wind tegen ga ik over de grond nog 2 mijl. Omgekeerd kan ik 9 mijl per uur halen als ik het zo plan dat ik de stroom mee hebt. Dat betekent veel gereken en geplan om op het juiste ogenblik de stroom mee te pikken of anders veel geduld oefenen.

Daarnaast is er in het Kanaal veel scheepvaart verkeer. Dat verkeer wordt gescheiden in verkeersscheidingstelsels. Een soort snelweg op zee. In de noordelijke stroken varen de schepen naar het westen, in de zuidelijke naar het oosten. De zeeschepen gaan tussen de 10 en 17 zeemijl. Pleziervaart mag die stroken, 5 mijl breed, alleen haaks oversteken. Het is een heel gemikt en gereken om tussen die schepen door te varen. Je richt je schip voor de boeg van het kruisende zeeschip en het lijkt in eerste instantie op een dramatische aanvaring uit te lopen. Dat is niet zo. De zeeschepen gaan veel sneller dan Stella.

Deze keer was ik niet alleen, maar had ik postduif aan boord die landde zo vermoeid in de kuip dat ik hem zo op kon pakken en in de wasbak kon zetten. Met drinken. De volgende dag heb ik hem in Lézardrieux op de stijger gezet en was ze na een tijdje weer vertrokken.

Stella van binnen

Posted on

Bij mijn vertrek was er veel belangstelling voor hoe Stella er van binnen uitziet. Er zijn zes slaapplaatsen: twee in de voorpunt of voorhut en twee in de achterhut. De twee banken kunnen ook als slaapplaats worden gebruik. Als het ruw weer is kun je daar het beste slapen. Daar beweegt Stella het minste. Er is een keuken dat heet een kombuis op een schip en een toilet en douche. De leefruimte is de salon bij slecht weer, meestal ben je buiten in de kuip. Voor navigatie en communicatie breng ik nogal wat tijd door achter de kaartentafel.

Dagen van vertrek

Posted on

De week voor vertrek komen de nieuwe kussens terug. Het ziet er prachtig uit. De kussens van de voorpunt zaten daar ook bij, maar zonder de oorspronkelijke stof er om heen. Vanwege de prijs had ik afgezien van het bekleden van deze kussens. Ik had wel de stof er gratis bij onderhandeld. Dat doe ik later nog wel eens. Zonder stof ziet het er eigenlijk niet uit. Dan in de week voor vertrek nog even zelf de kussens stofferen. Zo verandert de tijd voor vertrek in een strijd tussen de lijst met de laatste klussen en tijd voor mensen en Marlo die ik een poosje niet meer ga zien.

Op vrijdag heb ik afscheid genomen van mijn moeder. Mijn moeder van 91 leunt een beetje op mij. Ik vind het lastig om haar aan de zorg van iemand anders over te laten. Bij een kopje koffie praten we nog wat en we nemen afscheid. In het gesprek vindt ze het nog steeds eng om zo’n klein bootje de zee op te gaan, maar ze is toch wel trots. Vooral als ze merkt dat al die anderen het geweldig vinden. Ik vaar de Compagnieshaven uit en vaar voor het terras langs. We zwaaien nog een keer naar elkaar. Hier heb ik een goed gevoel over. Op weg naar Durgerdam splits (= vervlechten van lijnen) ik lussen in de kunststof lijnen tussen de kluiver en de schoten. In Durgerdam heb ik geen puf meer om de haven in te gaan. Dus ten anker. Eerst maar eens slapen.

De volgende morgen maak ik eerst de afstelling van reeflijnen van het grootzeil en de lazy-jacks af (Dit heeft met zeilminderen te maken als het hard waait). Intussen staan de banken vol met tassen en dozen die nog moeten worden opgeruimd. Marlo slaapt vanavond nog een keer aan boord voor het finale afscheid zondag. Ze vindt het vast een zootje, maar ‘first things first’. Het afstellen van het grootzeil gaat nu eenmaal gemakkelijker als je voor anker ligt. ’s‑Avonds hebben vrienden voor ons gekookt en hebben we nog een voorlopig laatste vriendschappelijk gesprek over de belangrijke dingen in het leven.

Zondagmiddag is het uitzwaaien in de Machinekamer van de voormalige NDSM werf in Amsterdam. Iedereen druppelt langzaam binnen. Mensen hebben veel werk gemaakt van wat ze me mee wil geven. Ik ben vaak verrast en ontroerd. Marlo spreekt de mensen toe over o.a. het perspectief van haar en mij op deze reis. Hoewel ik het verhaal natuurlijk ken, krijgt het meer betekenis als het gedeeld wordt met alle vrienden. Ik ben onder de indruk. Lastig dat door de corona perikelen het even vasthouden en omhelzen beperkt is. Dan is het vijf uur. De trossen gaan los. Ik vaar weg en kijk naar alle zwaaiende en opgetogen mensen. Op weg naar IJmuiden. Ik ben ik blij om het geweldige afscheid. Maar het is natuurlijk toch een afscheid. Je weet pas wat je mist …

Vertrekken of vertragen?

Posted on

Het plan was om in juni van dit jaar te vertrekken. COVID-19 heeft dat plan enigszins verstoord. Vrijwel alle havens en grenzen in de wereld zijn gesloten voor niet noodzakelijk personen verkeer. In eerste instantie dacht ik dat het deze zomer wel weer opgelost zou zijn. In april begon het mij te dagen dat dit groter was en misschien deze zomer nog niet opgelost zou zijn. Dat was een eerste moment van teleurstelling en irritatie.

De nieuwe benadering: wat is het laatste moment dat ik kan vertrekken? De Golf van Biskaje wil ik graag voor oktober over steken.  Ik kan dus wachten tot medio augustus met vertrekken. Ik kijk steeds naar het moment van de officiële opening van havens en grenzen.  Zoals dat er nu uitziet zullen de havens in Frankrijk en Spanje medio juni open zijn en de grenzen voor toeristen per 1 juli. Het Verenigd Koninkrijk is nog een probleem. De vraag is of Falmouth bruikbaar is als vertrekhaven voor de Golf van Biskaje. Verder probeer ik een idee te krijgen of het normale leven zich herstelt in het buitenland en in welke mate buitenlanders daar welkom zijn.